Ogród Het Loo w Holandii
Rezydencja holenderskiej rodziny królewskiej powstała pod koniec XVII w. (1684 r.), kiedy to książę Wilhelm Orański postanowił zbudować wiejską posiadłość w rejonie pod Apeldoornem – w Veluwe (Holandia). Projektantami założenia byli architekt Jacob Roman (Holender) i dekorator Daniel Marot z Francji.
Zgodnie z zasadami, będącymi wyznacznikami przy projektowaniu założeń barokowych, ogród na planie prostokąta podzielony został na 2 symetryczne części, bowiem osiowość, symetria i sekwencyjność kompozycji (wnętrz ogrodowych) to podstawowe cechy opisywanego barokowego złożenia Het Loo. Wspaniałość i przepych to kolejne cechy XVII-wiecznych układów.
Kwaterowe partery ogrodowe ozdabiane bukszpanowym haftem zostały idealnie zrekonstruowane, co przywróciło splendor całości założenia pałacowo-ogrodowego. Zlokalizowane są one w tzw. Ogrodzie Dolnym, który to był symbolem chwały księcia. Dodatkowym obramowaniem parterów jest wykorzystanie wzorzystego pasa kwiatowego, zwanego bordiurą.
Oba te elementy są doskonale wyeksponowane podkreślając w ten sposób swój walor dekoracyjności.
W miejscach przecięcia się głównych osi symetrii zlokalizowano marmurowe posągi postaci mitologicznych, piramidalnie strzyżone jałowce i cisy rozmieszczone w równych, rytmicznych odstępach oraz dekoracyjne fontanny. Obecność wody w różnej postaci to typowe wyznaczniki kompozycji barokowych.
Na osi głównej widnieje postać Wenus, a po jej obu stronach tryskająca Fontanna Globusa Ziemskiego jako żółto-niebieska kula z wyrytymi konturami czterech stron świata oraz druga Fontanna Globusa Niebieskiego przedstawiająca znaki Zodiaku.
Dodatkowo projektanci zaplanowali utworzenie dwóch prywatnych ogrodów księcia i jego żony Marii po obu stronach pałacu. Ogród Wilhelma jest symetrycznie podzielny na cztery kwatery, z których trzy są zdobione haftem z bukszpanu (arabeski), a czwarty stanowi rozległy parter z trawnikiem, gdzie książę z gośćmi grał w krykieta i kule. Z kolei ogród Marii zajmuje stosunkowo dużą powierzchnię, na której są rozlokowane pergole z grabami. Układają się one w zielone korytarze, gdzie można odpocząć spacerując w cieniu. Zamkniętość i intymność miejsca podkreślają elementy wodne w postaci fontann. W sezonie letnim wystawiano rośliny kubłowe będące rzadkością dla tamtej strefy klimatycznej. Wzdłuż alej ustawiano bowiem w donicach drzewa cytrusowe, granatowce, oliwniki, figowce, mirty i oleandry.
Koronacja Wilhelma na władcę w 1686r. była wielkim wydarzeniem i w celu uczczenia tego faktu postanowiono powiększyć ogród Het Loo na północ stwarzając kolejną część zwaną Ogrodem Górnym. Część ta została zakomponowana już za aleją dębową stanowiącą pierwotnie zamknięcie głównej osi symetrii. Zlokalizowany został na niewielkim wzniesieniu, gdzie imponująca półkolista kolumnada zamyka widok. Ozdobne partery gazonowe dodają elegancji. Jedną z ważniejszych form tej części ogrodu jest ośmiokątny marmurowy basen, zwany Fontanną Króla.
Przedstawiony kompleks odzyskał swój pierwotny wygląd po kosztownej, drobiazgowej rekonstrukcji i został otwarty dla publiczności w 1984r. Zdecydowano się na przekształcenie Het Loo z kompleksu pałacowo-ogrodowego w muzeum.
