Jadwiga Hajduk

Pogodzenie przeciwności i zestawienie kontrastów to największe wartości malarstwa Jadwigi Hajduk. Pozornie wydawać się to może absurdem ale po dokładnym przyjrzeniu się jej twórczości widzimy w tych właśnie elementach klucz do stwierdzenia - „dobre malarstwo".

Nieodłączną chociaż nie podstawową cechą obiektywnego wartościowania sztuki jest idea piękna. W tym malarstwie piękno i brzydota są ze sobą w doskonałej harmonii brzydkie postacie w pięknie zestawionych barwach, idealne formy w szokujących kontrastach kolorystycznych. Tą umiejętność artystka opanowała w sposób doskonały nie cofa się nawet przed pozornie absurdalnymi zestawieniami czy wręcz eksperymentami, dotyczy to zarówno stosowanej techniki, użytej formy jak i wykorzystywanego koloru. Te działania to znak odwagi twórczej i dojrzałości artystycznej.

W efekcie tych działań mamy malarstwo bardzo emocjonalne i osobiste, przepełnione całą gamą uczuć, przeżyć, doznań i rozterek, które są osobistym doświadczeniem autorki a jednocześnie siłą napędową, mocą jej malarstwa. Sugestywność doświadczenia jest tak widoczna w jej pracach, że widz głęboko współprzeżywa dzieło, odczuwa osobiście jego działanie. Dzięki temu, że nie są to prace literackie, ilustracyjne ani realistyczne autorka mogła skupić się na maksymalnym wypracowaniu nastroju i intymności. Każdy obraz ma swego rodzaju aurę, która „wychodzi" z obrazu.To cecha malarstwa szczerego, prawdziwego i dojrzałego. To cecha sztuki!

recenzja autorstwa Wiesława F. Bednarza


Jadwiga Hajduk urodziła się  w Rzeszowie. W roku 1985 rozpoczęła studia w Instytucie Wychowania Artystycznego, Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskała w 1990 roku, w pracowni profesora Mariana Stelmasika. Uprawia malarstwo, rysunek, grafikę i sztukę użytkową. Obok technik tradycyjnych (akryl, olej) posługuje się oryginalną techniką własną.

Prace pokazywane były na licznych wystawach w kraju i za granicą.