Beata Sielicka-Kowalska

Twórczość jest dla mnie rodzajem samopoznania, aktem wykraczania poza “ja”, poszukiwaniem prawdy, nieprzepartym dążeniem i jedyną drogą ku niej. Pięknie wyraził to w 1971 roku Jerzy Grotowski mówiąc: “Sztuka jest dojrzewaniem, ewolucją, uniesieniem umożliwiającym wyjście z ciemności w blask światła”.

W ujęciu terapeutycznym twórczość zapewnia przetrwanie, umożliwia przystosowanie się do nowych warunków, odbudowę tego, co legło w gruzach lub uległo zepsuciu, pozwala nadać głębszy sens przemijalnej egzystencji, w depresji przywraca nadzieję, pomaga odzyskać harmonię w stanach rozbicia i chaosu psychicznego, w natłoku emocji, które zalewają świadomość stanowi “katharsis”.

Twórczość jest próbą pokonania uczucia niedoskonałości, nietrwałości, strachu przed śmiercią. Jest stawianiem pytań o sens życia. Akt twórczy oparty na swobodnej ekspresji, pozwala wniknąć swobodnie w pokłady nieświadomości, w której odnaleźć można odpowiedzi na fundamentalne pytania o realność bytu. Moje malarstwo jest, nie ujętą w ramy, swobodną ekspresją, w trakcie której poprzez symbole i alegorie objawia mi się mój własny wewnętrzny świat.